Kwark, een knakworst-enkel
en Portugal

Alweer een week voorbij.

De dagen vliegen. Echt waar.

We leven een ander ritme nu. Later op bed, uitslapen, langzaam opstarten. Even ontbijten, de kids een uurtje school en dan op ontdekking, hardlopen (moeders dan) of doorrijden naar de volgende plek.

En voordat je denkt dat het alleen maar rozengeur en maneschijn is — help ik je direct naar stront en regen. Want dat is het echt niet alleen maar ha!

Je neemt je leven gewoon mee. Een puber blijft puberen. Ongesteldheid zegt ook geen goodbye — en mijn humeur ook niet. 🙃 En school gaat bij senior nog niet altijd van harte. De motor moet als een oude diesel aangeslagen worden — en als ie eenmaal draait, gaat ie. Maar het hottert en stottert en gaat echt niet altijd vanzelf. We proberen nog uit wanneer het beste moment is. Voor het eten misschien. Iets wat we mogen uitvogelen — want dit met de heren is niet altijd een feestje. En geeft me af en toe mental breakdowns. Dat hoort er ook bij.

🥄 De vrouw. De kwark. Het gordijn.

Ik heb mega veel alleen-tijd nodig. En die heb ik niet nu. En in principe gaat dat heel goed, want ik kan het doen als ik wil, maar heb de behoefte nog niet echt gehad. Maar toen ik van de week richting mijn week ging, en ik mijn bakje kwark wilde eten op een camping en een vrouw me de hele tijd aan zat te kijken, wilde ik bijna gaan schreeuwen.

Mijn kop stond op onweer en blafte iedereen af en zat uiteindelijk in de camper. Alleen. 🤣

Toen Robbin vroeg waarom ik in hemelsnaam binnen zat met dit mooie weer — hij met zweet op zijn harses alles buiten had gezet — kon ik alleen maar zeggen: die vrouw met haar stomme harses zat me maar aan te kijken en ik wil nu gewoon geen mensen.

Niemand. Behalve mezelf en kwark.

Nou dat was duidelijk.
Heerlijk 15 minuten alleen, mopperen en haar aankijken vanachter het gordijn en ik kon helemaal opladen.

Ze heeft wonderlijk genoeg niet meer buiten gezeten, en als ik haar zag kreeg ik alleen nog maar een lieve lach.

🇵🇹 Portugal. En de taal.

Na Galicië voelde ik me een beetje in een stil gat vallen. Of nou ja, gat — meer een vlak landschap. Ik kon niet voelen waar ik was.

Galicië blies me werkelijk omver. De energie was zo diep, mooi en oud. Portugal voelt voor mij compleet anders. Ik kan er nog niet helemaal mijn draai in vinden.

En de taal. Robbin en ik zijn er ondersteboven van. We hebben geconcludeerd dat het klinkt als Oekraïens gemengd met Spaans, Italiaans en Russisch ofzo. Geen idee. Ik kan er werkelijk geen moer uit opmaken. 🤣

Gelukkig stonden we eerst op een geweldige camping met een man die 6 talen sprak. Hij zei zelf ook dat Portugees een sterke taal was — en hij sprak Frans, Duits, Portugees, Spaans, Italiaans én Engels. Dus hij zal er verstand van hebben.

Heerlijk plekje trouwens. Zwembad, twee mega lieve honden en allemaal leuke spellen voor de kids. Precies wat we nodig hadden.

🦵 De val. De knakworst. De Duitser.

We hadden besloten buiten te eten. Ik pakte wat spullen en liep opgewekt naar buiten richting Robbin.

Halverwege bleek de grond minder vlak dan ik dacht — en kwam ik terecht in een krater waardoor mijn goddelijke lichaam een zijwaartse manoeuvre maakte. Mijn spullen lagen overal. Mijn enkel voelde als een knakworst. En een Duitser naast ons stond met zijn mond open als een uil en piepte geluidloos naar Robbin.

Robbin zat met zijn hele leven in de kar te zoeken naar god mag weten wat.

De man maakte uiteindelijk een geluid van hé! Je vrouw ligt daar half opgevouwen tussen de krekels en teken en kan niet opstaan.

Zie nu Robbin wat versimpeld om zich heen kijken. Naar die man. Blik van: "hest ut tegen mij?"

Die kerel beweegt en piept. Je vrouw. Grote ogen. Au.

Robbin kijkt mij aan, scant even... oh, die ligt. Gaat het?

De Duitsers kwamen aangelopen met zalf en tape. Mevrouw kreeg bankstraf. De eigenaar van de camping zag me strompelen en wilde me naar de dokter brengen. Maar ik voelde aan mijn linker oorlel: komt goed, Pieter. Scheefstand opgelopen, niks aan de hand.

En dat was ook zo. 💪

🌊 Porto, golven en een hijgende mede-sporter

De volgende dag richting Porto. Smalle straatjes, zweet op de anus — maar we hebben het even bekeken. Leuk om gezien te hebben, heerlijk patatje gegeten maar geen dikke wow voor ons.

Het plekje aan zee wél. We waren met de Uber naar Porto gegaan, heerlijk ontspannen, en later konden we nog even bij de woeste golven aan zee zitten. Dát was het.

De volgende ochtend ging ik hardlopen. Nou ja — slopend. En halverwege kwam er een hijgende mede-sporter aanrennen als een kwijlende labrador, met dezelfde longinhoud als ik van een doperwt. Ik dacht: vriend, ik moet ons leven wat power geven en dit positief laten eindigen als we hier ter plekke neervallen.

Dus ik gaf hem halverwege een high five.

Hij maakte eerst een halve box — want welke wereldvreemde geeft halverwege ineens een soort high five — maar hij snapte het, gaf een grote smile en ik dacht: hatsee! Die had ik nodig. En door.

⛪ Het witte kerkje op de rots

Ik liep op mijn hardlooproute langs een bijzondere locatie. Een wit kapelletje in de vorm van een hexagon, 30 meter vanaf het strand, op een rots in de zee. Alsof het omringd is door het water. Zacht en magisch van buiten.

📍 Capela do Senhor da Pedra — bijzonder om te zien.

Vroeger, nog vóór het christendom, was dit al een offerplaats en werd het gebruikt voor rituelen. Robbin had me de dag ervoor even de tijd gegeven om te voelen — hij kent me ondertussen met al mijn gekheid.

Na 3 minuten: "Noop. Voel hem niet."

Robbins gezichtsuitdrukking: "Ik snap werkelijk geen reet meer hiervan."

Het ene moment jankt ze een Keltische nederzetting bij elkaar op een stuk grond met gekke circles — en hier staat ze weer compleet droog. En dan trek ik mijn schouders op en zeg: tja, ik voel hem gewoon niet. Nou ja, ik voel wel wat — maar heb hier geen zin in. 🤣

Toch lekker 6km aan de haak geslagen. Klaar voor de rit.

🐴 Paarden, kraters en Beppo's bumper

We kwamen terecht bij mensen die paarden, katten, kippen en een hond hadden. De weg ernaartoe was een hel — gaten zo groot als kraters in Oezbekistan. En we moesten een bocht maken waarbij onze bumper zei: flikker mij maar gelijk tussen de bramen, ik trek dit niet.

Geloof me — die kerel van mij kan rijden. Echt rijden. Die 13 meter maakt hem de pis niet lauw. Maar nu werd het even standje vlindertuin.

Even een klap op Beppo z'n snavel (onze camper heet Beppo, ja) en die zat weer recht. Ik koppelde Cliffie los (onze kar — die heet Cliffie), zette hem recht, en de meesterkerel van mij reed zo Beppo én Cliffie het terrein op.

RTL 4 zou hier een programma over maken. De meest vloeiende samenwerking van Nederland. In stilte, want onze blikken spreken. En dus ook de oorlog af en toe. Maar dat maakt het zo lekker soepel. 🤣

Ze hadden daar net een nieuw paard binnengekregen. Een monster van een mooi dier — een zeldzame kruising, er zijn er maar ongeveer duizend van in Europa. Een soort Fries, maar dan nog grootser en machtiger. Ze bleek ook gebruikt te worden om boomstammen en strandmateriaal te trekken. Monsterlijk. Maar de oude eigenaar kon niet meer goed voor haar zorgen, en dus mocht ze hier in dit paradijs leven.

Prachtige plek. Fijne nacht in de appelboomgaard met zingende vogels. Heerlijk.

😅 Inchecken: een uur. Eén uur.

Nu staan we op een camping. Twee dagen. Het kwark-verhaal vertelde ik al.

Maar daarvóór was er bij het inchecken al een kerel die er werkte. Here christus. Een uur om ons te registreren, terwijl er geen keutel te bekennen was. Die man had een bril op met glazen alsof Harry Potter herrezen was uit de dood. Is die helemaal niet dood — maar dan snap je waar ik in keek.

Een andere kerel stond toeterend naast ons omdat we in de weg stonden. Nou geloof me, Henkie — dat staan we vaker met 13 meter lengte. Die kreeg de suck my teenslipper en fuck off blik.

En er stond nog een verdwaalde man die geen woord Engels sprak en begon te bewegen waaruit ik moest opmaken waar ik heen moest.

Daarna kwam die meid met mijn kwark. Nu snap je het verhaal helemaal.

Gelukkig is het hier wél heerlijk rustig. Vanmorgen een leuk marktje. En we wilden naar Sintra — daar schijnt iets monsterlijk moois te zijn — maar vandaag is er een feestdag. Die 13 meter, smalle straatjes, veel mensen... je voelt hem al. Werd hem even niet. Morgen als iedereen een kater heeft. 😂

Dus: maximaal genieten van strand, niks doen, Joey knutselen en dutjes. Zoals het ook eens hoort.

💛 Even over mijn werk

Robbin werkt elke ochtend even, en ik mocht deze week ook weer even.

Een reading voor een klein meisje van 9 maanden met slaapproblemen. Ik doe dit op afstand, op vrije gift. Die moeder helemaal blij, en ik ook. Dit is waarom ik doe wat ik doe. 🙏